Windykacja (łac. vindicatio) dosłownie oznacza dochodzenie roszczeń, obronę konieczną, a nawet zemstę. Od czasów Cesarstwa Rzymskiego funkcjonowała instytucja prawna rei vindicatio, której zadaniem było dążenie do odzyskania rzeczy znajdującej się w posiadaniu osoby nieuprawnionej.
Współcześnie windykacja to dochodzenie własności za pomocą środków określonych w obowiązujących przepisach prawnych.
Istnieją dwa podziały charakteryzujące czynności windykacyjnej. Pierwszy z nich, dzieli się na:
windykację polubowną polegającą na monitowaniu dłużnika, które ma doprowadzić do spłaty należności.
windykację sądową dotyczącą przypadków, gdzie brak
chęci współpracy ze strony dłużnika - sprowadza się ona do uzyskania
sądowego wyroku lub nakazu zapłaty, który uzupełniony w klauzurę
wykonalności jest podstawą do egzekucji komorniczej.
Najczęściej spotykany jest on w ofertach kancelarii prawnych.
Drugi podział, usystematyzowany w książce K.Turalińskiego pt. "Windykacja gospodarcza - podręcznik do nauki zawodu", wyróżnia:
windykację polubowną, dzielącą się na tzw. windykację zdalną
(telefoniczną, listową) oraz osobistą (spotkania z dłużnikiem, mediacja
pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem)
windykację sądową obejmującą uzyskanie przeciwko dłużnikowi
tytułu egzekucyjnego (wyroku sądowego, nakazu zapłaty), a następnie
opatrzenie go tytułem wykonawczym, tzw. Klauzurę wykonalności.
windykację komorniczną i pokomorniczną , obejmującą
pełną obsługę kontaktów z komornikiem (przekazanie egzekucji, nadzór
egzekucji, wnioskowanie o egzekucję z konkretnego majątku oraz o
licytację mienia ruchomego lub nieruchomości, wznowienie egzekucji), a
także poszukiwanie w drodze wywiadu gospodarczego ukrytego majątku
dłużnika odpowiedniego do zaspokojenia roszczenia.
windykację karną, obejmującą prowadzenie postępowania karnego
przeciwko nieuczciwemu dłużnikowi w przedmiocie kryminalnego
uszczuplenia majątku podlegającego egzekucji, powołania na bazie tegoż
majątku nowego podmiotu gospodarczego, udaremnienia wyroku sądu lub
równie często na wcześniejszym etapie powstawania wierzytelności
oszustwa na szkodę wierzyciela.
Powyższy podział najczęściej spotykany jest w praktyce kancelarii prawno-detektywistycznych.
Większość dużych przedsiębiorstw posiada własne działy zajmujące się
odzyskiwaniem należności. Są one często wspomagane lub zastępowane przez
szereg wyspecjalizowanych, zewnętrznych firm windykacyjnych.
W praktyce w Polsce odzyskiwanie wierzytelności drobnych kończy się
na windykacji polubownej, która polega na wysyłaniu do dłużników różnego
rodzaju, różnie formułowanych pism w których nakłania się go do
spłacenia powstałego zadłużenia. Poza pismami wyspecjalizowane firmy
korzystają również z call center,
którego odpowiednio wyszkoleni pracownicy kontaktują się z dłużnikiem
celem nakłonienia dłużnika do polubownej spłaty zadłużenia np. w formie
ugody. Takie postępowanie jest tańsze i w pewnej ilości wypadków szybsze
od masowego wytaczania spraw sądowych (za każdą sprawę trzeba zapłacić
bez względu na to czy wierzytelność jest ściągalna).
Miękka windykacja:
Miękka windykacja jest standardowym procesem windykacyjnym z tym, że
windykatorzy są bardziej wyrozumiali i ulegli wobec dłużników. Miękka
windykacja to także metoda stosowana przez biura informacji
gospodarczej, która rozpoczyna się od wysłania wezwania do zapłaty z
ostrzeżeniem o zamiarze wpisania do Krajowego Rejestru Długów
(KRD) prowadzonego przez Biuro Informacji Gospodarczej SA (BIG). Jeśli
dłużnik nie spłaci należności, kolejnym krokiem jest wpis do KRD.
Z miękką windykacją spotykają się najczęściej dłużnicy, których
zadłużenie powstało stosunkowo niedawno. Nie ma więc potrzeby
wykorzystywania większej presji na dłużniku niż zwykłe upomnienie i
prośba o przyspieszenie terminów płatności. W przypadku twardej
windykacji, windykatorzy stosują ostrzejsze sankcje windykacyjne jak np.
skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego, wpis do KRD, wywiad
detektywistyczny i gospodarczy, wizyty windykatorów terenowych.
Twarda windykacja:
W przypadku "twardej windykacji" windykatorzy posługują się o wiele
bardziej poważnymi sankcjami prawnymi i moralnymi niż w przypadku
"miękkiej windykacji" np. postępowanie sądowe, egzekucyjne a nawet
karne. Twarda windykacja dotyczy jedynie tzw. dłużników trudnych, którzy
od dłuższego czasu opóźniają się z zapłatą. Niektórzy windykatorzy nie
podzielają rozdziału na miękką i twardą windykację.
Roszczenia - to sposób prawnej ochrony właściwości
poprzez system roszczeń jakie przysługują właścicielowi w wypadku
naruszenia jego prawa. Ochronę petytoryjną zapewniają dwa podstawowe
rozczenia: windykacyjne i negatoryjne.
Roszczenie windykacyjne:
Roszczenie windykacyjne wynika bezpośrednio z istoty prawa własności jako prawa podmiotowego o charakterze bezwzględnym. Jako że właściciel ma wyłączne prawo do posiadania, korzystania i rozporządzania
rzeczą, to wszelkie naruszenia owych uprawnień dają właścicielowi prawo
wystąpienia ze stosownymi roszczeniami. Zgodnie z art. 222 Kodeksu
cywilnego właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą aby
została mu wydana (chyba, że osobie tej przysługuje skuteczne względem
właściciela uprawnienie do władania rzeczą). Roszczenie windykacyjne
służy więc ochronie uprawnień właściciela. Z roszczeniem windykacyjnym
mamy do czynienia tylko wtedy, gdy zostaną spełnione dwa warunki:
jego treścią jest żądanie wydania rzeczy,
gdy wynika ono z prawa własności. Legitymację czynną (uprawnienie) do wystąpienia z roszczeniem windykacyjnym ma właściciel,
współwłaściciel lub użytkownik wieczysty. Przeciwko posiadaczowi
legitymację czynną ma też dzierżyciel. Oprócz nich, legitymację czynną,
ale formalnoprawną mają również prokurator i Rzecznik Praw
Obywatelskich. Natomiast legitymacje bierną ma każdy kto faktycznie włada cudzą rzeczą.
Roszczenie negatoryjne:
Roszczenie negatoryjne także wynika bezpośrednio z istoty prawa
własności jako prawa podmiotowego o charakterze bezwzględnym. Z
roszczeniem tym może wystąpić właściciel którego prawo zostało naruszone
w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie go faktycznego władania
rzeczą. Roszczenie składa się z dwóch uprawnień, uprawnienia te mogą być
realizowane oddzielnie lub łącznie:
żądanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem polega na
domaganiu się usunięcia cudzej rzeczy oraz usunięcia skutków naruszenia
(np. zasypanie bezprawnie kopanego rowu). Roszczenie to nie może być
utożsamiane z roszczeniem odszkodowawczym,
zaniechania naruszeń ma na celu doprowadzenie do
powstrzymania nieuprawnionego od bezprawnych działań odnoszących się do
rzeczy cudzej. Roszczenie to aktualne jest wtedy gdy istnieje obawa
dalszych naruszeń.
Legitymację czynną mają właściciel i użytkownik. Legitymowanym jest
każdy, kto naruszył prawo własności w inny sposób niż pozbawienie
właściciela władania rzeczą. Roszczenie negatoryjne nie ulega przedawnieniu, jeśli dotyczy nieruchomości.